FANDOM



Gérard Xavier Marcel Depardieu (ur. 27 grudnia 1948 w Châteauroux) – francuski aktor filmowy, teatralny i telewizyjny, także producent, reżyser, restaurator, właściciel winnic i producent wina, nazywany „francuskim Robertem de Niro”, laureat dwóch Cezarów (1981, 1991), Złotego Globu (1991) i Złotej Palmy (1990), nominowany do Oscara (1991), właściciel winnicy Château de Tigné w Andegawenii oraz plantacji w okolicach wsi Ugłowoje na Krymie. Honorowy mieszkaniec Belgii. Otrzymał obywatelstwo Francji i Rosji.

Życiorys

Urodził się jako trzecie z sześciorga dzieci blacharza i ślusarza Renégo Maxime’a Lionela Depardieu, który nie umiał czytać ani pisać, i gospodyni domowej Anne Jeanne Josèphe. Jego dziadek ze strony matki, Xavier Charles Marillier, był pilotem wojskowym i na początku lat 40. został przeniesiony do bazy lotniczej w Châteauroux. Dziadek matki był właścicielem fabryki fajek.

Został wychowany w biednym środowisku. Gdy miał 12 lat, uciekł ze szkoły podstawowej i włóczył się, mieszkając nawet z prostytutkami, zarabiał na kradzionych samochodach i czarnorynkowych transakcjach, za co spędził trzy tygodnie w więzieniu. Część wakacji spędzał ze swoją babką na lotnisku w Orly, czasem jeździł także do dalekiej ciotki ojca, u której pasał bydło. W 1962 roku zdał egzamin końcowy w szkole powszechnej pod wezwaniem św. Dionizego w Châteauroux i odbył praktykę w drukarni Centre Presse. Żył potem z dorywczych prac, ciągle zmieniając nazwiska.

W 1965 roku dotarł do Paryża, gdzie zdobywał doświadczenie teatralne z Charles’em Dullinem w National Theatre Populaire, a następnie pod kierunkiem Jeana-Laurenta Cocheta w Théâtre Édouard VII – wraz z Claude Jade i Alainem Doutey, który wziął go pod swoje skrzydła – a następnie podróżował z teatrem objazdowym Café de la Gare. Debiutował na ekranie rolą bikiniarza w filmie krótkometrażowym Bikiniarz i koteczek (1965), przychylność krytyki zdobył dzięki roli Jeana-Claude’a, żyjącego z nieczystych źródeł dochodu, który terroryzuje mieszkańców blokowiska w komedii kryminalnej Bertranda Bliera Jaja (1974) obok Patricka Dewaere’a, Miou-Miou i Jeanne Moreau. Bernardo Bertolucci zatrudnił go do historycznego dramatu Wiek XX (1976) z Robertem de Niro, Marco Ferreri zaangażował go do prowokującego filmu Żegnaj, małpko (1978) z Marcellem Mastroiannim i Geraldine Fitzgerald, w którym grana przez niego postać Lafayette’a kastruje się wielkim nożem elektrycznym.

Za rolę młodego aktora w dramacie Ostatnie metro (1980) z Catherine Deneuve otrzymał Cezara. Tytułowa rola Cyrana de Bergeraca (1990) przyniosła mu drugiego Cezara, nagrodę w Cannes i nominację do Oscara. Światową popularność zyskał dzięki roli francuskiego imigranta, który poślubia, potem poznaje, a dopiero później zakochuje w Amerykance (Andie MacDowell) w komedii Petera Weira Zielona karta (1990), za którą zdobył Złoty Glob.

Następnie kręcił nawet po sześć filmów rocznie. W jego bogatym dorobku kinowym jest m.in. tytułowa rola polityka Georges’a Dantona w filmie historycznym Andrzeja Wajdy Danton (1982). Zagrał w ponad 130 kinowych produkcjach francuskich, brytyjskich, amerykańskich, włoskich, niemieckich, a także rosyjskich, polskich i norweskich. Sympatię wśród młodych widzów zapewniła mu postać Obeliksa w czterech adaptacjach komiksu o przygodach nieustraszonych Gallów.

Wyreżyserował m.in. takie filmy jak: Świętoszek (1984) według Molière’a i Most pomiędzy dwoma brzegami (1999). Był również producentem filmów, m.in. Dziwne miejsce na spotkanie (1988), Gałęzie drzewa (1991), oraz miniseriali, takich jak Nędznicy (2000) i Napoléon (2002), w których również wystąpił.

W 1999 roku miał wypadek motocyklowy w Paryżu. Po przejściu zawału serca w lipcu 2000 roku poddał się zabiegowi wszczepienia bypassów. W 2006 roku ukazała się jego autobiografia – książka napisana w formie wywiadu Po prostu żyję! Rozmowy z Laurentem Neumannem. Jako gwiazdor gali Telekamery 2000 zdobył nagrodę specjalną, przyznawaną przez redakcję „Tele Tygodnia” dla najpopularniejszej gwiazdy zagranicznej. W 2010 r. Depardieu podpisał kontrakt reklamowy z Bankiem Zachodnim WBK.

W grudniu 2012 roku złożył wniosek o nadanie obywatelstwa belgijskiego, z powodu wprowadzenia przez francuski rząd 75-procentowego podatku dla najbogatszych. Po wypowiedzi francuskiego premiera Ayraulta, który nazwał wyjazd Depardieu do Belgii żałosnym, aktor zapowiedział w liście otwartym zrzeczenie się francuskiego obywatelstwa i potępił politykę podatkową francuskiego rządu jako karzącą ludzi najzdolniejszych. W styczniu 2013 roku prezydent Rosji Władimir Putin ukazem przyznał mu rosyjskie obywatelstwo. 5 stycznia 2013 w Soczi Depardieu odebrał osobiście z rąk prezydenta Władimira Putina rosyjski paszport. Depardieu jest stałym rezydentem miejscowości Néchin (Belgia). Oprócz tego ma niemal trzydzieści posiadłości we Francji, Hiszpanii, Maroku i Argentynie. W styczniu 2013 nabył kolejną nieruchomość w osiedlu Biełyje Stołby, w której od lat był częstym gościem.
Źródło opisu: Wikipedia (treść udostępniona na licencji Creative Commons. Zobacz autorów artykułu).


Polski dubbing

Rok Tytuł Rola Polski głos
1994 Pułkownik Chabert Hyacinthe Chabert Krzysztof Gosztyła
1999 Asterix i Obelix kontra Cezar Obelix Wiktor Zborowski
Wiktor Zborowski - AOKC
2000 102 dalmatyńczyki Jean-Pierre le Pelt Sławomir Orzechowski
2002 Asterix i Obelix: Misja Kleopatra Obelix Wiktor Zborowski
Wiktor Zborowski - AOMK
2004 RRRrrrr!!! Wódz brudnowłosych Sławomir Orzechowski
Sławomir Orzechowski - RRRrrrr
2008 Asterix na olimpiadzie Obelix Wiktor Zborowski
Wiktor Zborowski - ANO
2012 Asterix i Obelix: W służbie Jej Królewskiej Mości Obelix Wiktor Zborowski
Wiktor Zborowski - AOWSKM
2012 Życie Pi Kucharz Zbigniew Konopka

Linki zewnętrzne

Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA , o ile nie zaznaczono inaczej.